CO2 reductie: een ander geluid

12 Aug

In het klimaatwereldje wordt met scheve ogen gekeken naar Japan, de op vijf na grootste broeikasgassen emittent. De Japanners hebben een vrij practische benadering van de kwestie voor ogen. De doelstellingen van Kyoto worden door Japan niet gehaald, maar die halen de andere ontwikkelde landen ook niet. Nu heeft men er in afwijking van de Kyoto afspraken lagere doelen gesteld, 15% reductie in de emissies tegen 2020, doelstellingen die onder inzet van bekende technologie wèl haalbaar zouden zijn. Milieuactivisten, het WWF, de EU commissie, allen hebben zich kwaad gemaakt over de bescheiden Japanse aanpak, maar zo slecht werkt het kennelijk niet. Het energie verbruik per hoofd van de bevolking zou de helft bedragen van die in de US en Australië. De Japanse staalindustrie zou haar uitstoot met 19% hebben verminderd in de periode 1999-2008. De winst wordt vooral geboekt door initiatieven op het niveau van individuele en bedrijfsmatige energiebesparingen, en door een verbeterde aanpak van de afvalproblematiek.

Hokusai_great_wave

De grote golf – Hokusai

Wat er ook van zij, Japan is ook het thuis van Yoichi Kaya, tegenwoordig verbonden als auditor aan de auto-industrie, en erkend expert op het gebied van milieu en energie. Van hem stamt de analyse die naar hem is genoemd: de “Kaya identiteit”. Dat is een wiskundige formule waarin de koolstofdioxide emissie wordt verklaard uit de bijdrage van enkele elementen. Kaya geeft aan, dat de reductie van de emissies wordt bepaald door vier aanjagers: bevolking, welvaart, energie intensiteit (energie per eenheid BNP) en koolstof intensiteit (hoeveelheid koolstof per energie-eenheid). Wat kun je dan doen? Respectievelijk: bevolkingsgroei remmen, de omvang van de economie verkleinen, verhoging van de energie-efficiëntie en het omschakelen naar koolstofvrijere energiebronnen. Niets nieuws onder de zon. Maar de aanpak zou dan anders moeten verlopen, niet door het louter stellen van targets, maar door een directere aanpak, met kleine stapjes voorwaarts, zoals onlangs is voorgesteld in een rapport van de London School of Economics and Political Science.

Daarbij ligt de nadruk op energie-efficiëntie verbeteringen in alle sectoren onder meer door het creëren van inventieve oplossingen, die het emissiereductieplan beter zouden dienen dan de aanpak van Kyoto of van de Europese ETS (emissiehandel) of de Amerikaanse Waxman-Markey wet. Begin bij de electriciteitsproductie, daarna bij de zware industrie (staal, aluminium) en zo verder. En doe dat op basis van inzicht in de ware emissies en reductiemogelijkheden en laat de prioriteiten niet bepaald worden door andere overwegingen die bijvoorbeeld in de publieke opinie lekker scoren, aldus het rapport.

Geen grote acties, maar kleine overzienbare en realiseerbare stappen, niet echt sensationeel, en dus weinig aantrekkelijk om media aandacht te krijgen.  Mocht de decarbonisatie op enige termijn niet voldoende zijn om de koolstofdioxide concentraties in de atmosfeer te reduceren, dan pleiten de auteurs van het rapport voor het vastleggen van koolstofdioxide via technologie (chemisch, biologisch – je kunt er alcohol van maken hier en hier – of opslag onder de grond).

Alles bijeen maakt het de indruk van een beheerste aanpak en dat is in ieder geval deels een ander geluid.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: