CO2 reductie door emissiehandel stokt

11 Aug

AGW-gelovigen en -ongelovigen staan fel tegenover elkaar als het gaat om de bijdrage van kooldioxide tot de opwarming van de aarde. Minder ver uiteen liggen de standpunten over het terugdringen van het gebruik van fossiele brandstoffen. Dat daarmee tegelijk een deel van de kooldioxide emissie wordt verminderd is mooi meegenomen.

Wat betreft die emissies: we hoeven er niet omheen te draaien. De intenties, plannen en targets van Kyoto, Bali, het klimaatoverleg in Bonn, en van de laatste G8 in de aanloop naar de komende conferentie in Kopenhagen in december, dragen weinig bij tot een daadwerkelijk blijvende reductie van het gebruik van fossiele brandstoffen. Als er nu vorderingen worden gemaakt dan is dat te danken aan de economische crisis die leidt tot minder energieverbruik. En een discussie over het reduceren van de emissies is op dit moment met de crisis weinig opportuun, omdat de ontwikkelingslanden dat om goedbegrepen eigenbelang blokkeren.

Frankrijk heeft al lang een flinke graad van decarbonisatie bereikt, maar dat land staat dan ook vol nucleaire installaties. En als er elders al wat reductie bereikt wordt, wordt die winst finaal weggeveegd door het exponentieel toenemende energiegebruik van opkomende economieën als China en India.

In de UK is onlangs een klimaatwet van kracht geworden die volstrekt onhaalbare doelstellingen heeft. Daarvoor moet men het land in de komende tien jaar een groot aantal nucleaire installaties bouwen, een onmogelijk opdracht. Een andere keuze is er nauwelijks, want de inzet van bijvoorbeeld biomassa als energiebron is niet bepaald kooldioxide-vrij.

Beleidsmakers en politici zijn kennelijk niet in staat om plannen te ontwikkelen om op lange termijn echte voortgang te bereiken. In plaats daarvan blijft men hangen in noties als halfzachte targets (maximaal 2 ºC opwarming, reductiepercentages tot een weinig realistisch niveau) die ergens in de verre toekomst moeten worden bereikt. Tegen die tijd zijn die mensen al lang dood of met pensioen en kunnen ze niet meer worden afgerekend op falend beleid.

De Europese emissiehandel (ETS) stokt. Dit instrument dat ongeveer 50% van de emissies beslaat loopt vast in een overmaat aan vergunningen en een lage prijs. Handelen is dan goedkoper dan toepassing van technologie – zeker op dit moment -, kortom de emissies blijven ongewijzigd. Een recent rapport van de Engelse klimaatorganisatie Sandbag wijt dit aan de door de politiek vastgelegde te hoge emissieplafonds en de succesvolle lobby van de zware industrie, waardoor een overschot aan emissierechten is ontstaan. Sandbag (inderdaad, zandzak, om droge voeten te houden in een natter klimaat) probeert als organisatie emissierechten te kopen van fabrieken, om zo de koolstofdioxide emissie terug te dringen. Overtollige rechten zouden uit de markt genomen moeten worden. Er is kritiek op het rapport, omdat de cijfers waarop Sandbag zich baseert niet zouden deugen. Zie ook een kritisch artikel over ETS in Energie van juni 2009 pag. 16

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: