Nog eens: CO2 en de oceanen, nader beschouwd

15 Aug

Het onderzoek van Endersbee, waarover op 13 augustus 2008 is geschreven, kan redelijk gemakkelijk worden herhaald, althans het statistische deel. De gegevens zijn eenvoudig te verkrijgen via onbetwiste datacenters. De oceaantemperaturen worden al vanaf 1880 gemeten, en voor de CO2 concentraties worden de Mauna Loa data gebruikt. Die meetserie start in 1958. Endersbee heeft zich beperkt tot temperatuurmetingen vanaf de jaren zeventig en zijn berekening start in 1985.

De bronnen voor de berekeningen:

Oceaantemperaturen

CO2 Mauna Loa

De oceaantemperaturen zijn vastgelegd als anomalie (afwijking) ten opzichte van het gemiddelde van 14ºC over 1951-1980. De beschikbaarheid van de CO2 metingen van Mauna Loa vanaf 1958 maakt een vergelijking mogelijk vanaf 1979, 21 jaar later. Hieronder het resultaat over de jaren 1979 t/m 2007:

Co2_vs_oceaantemperatuur_vanaf_1979

Omdat Endersbee een iets andere basis voor zijn onderzoek heeft gekozen wijkt het resultaat een beetje af. Maar ook nu valt de zeer hoge R2 op. Er is verder gekeken naar de relatie tussen de CO2 en oceaantemperatuur anomalie voor andere gemiddelde tijdvakken. Het directe verband tussen de jaarlijkse waarden houdt alleen rekening met een jaarlijkse cyclus voor beide variabelen. De 7-jarige en 14-jarige cyclus zouden al rekening houden met de cycli van El Niňo en La Niňa. De andere perioden zijn ter illustratie weergegeven. Dit zijn de resultaten:

 

periodegemiddelde

regressie vergelijking y= CO2  x=temp anomalie

 

R2

Direct, één op één

y = 84,86x + 329,7

0,7696

2-jarig glijdend gemiddelde

y = 94,38x + 329,04

0,8483

7-jarig glijdend gemiddelde

y = 106,47x + 331,47

0,9464

10-jarig glijdend gemiddelde

y = 109,41x + 333,6

0,959

14-jarig glijdend gemiddelde

y = 113,15x + 336,55

0,964

21-jarig glijdend gemiddelde

y = 113,31x + 342,82

0,9765

De tabel laat zien, dat de relatie sterker wordt naarmate de periode van het glijdend gemiddelde groter wordt genomen. De R2 groeit na zeven jaar asymptotisch naar de waarde 1. Zelfs de één op één relatie vertoont al een behoorlijke R2 van afgerond 0,77.

Al met al bevestigt dit de resultaten van het onderzoek van Endersbee, voor wat het statistisch deel betreft. Dat maakt nieuwsgierig naar theorieën en berekeningen die zijn verhaal ontkrachten. Want als zijn model overeind blijft, dan hangen de concentraties aan CO2 vooral samen met langjarige cycli van de oceaantemperaturen en dan kan de onderzoeksinspanning meer verschuiven naar andere – natuurlijke en door de mens veroorzaakte – invloeden op het klimaat.

Advertenties

Eén reactie to “Nog eens: CO2 en de oceanen, nader beschouwd”

  1. Ferdinand Engelbeen oktober 3, 2008 bij 8:06 pm #

    Beste heer Severijnen,

    Via een andere weblog hier terecht gekomen…

    De grafiek van Endersbee moet met het nodige korreltje zout genomen worden:

    Eerstens een vergelijking maken tussen een jaargemiddelde en een 21-jaar gemiddelde is niet bepaald statistisch verantwoord.

    Tweedens, die vergelijking gaat slechts op, omdat zowel temperatuur als CO2 toenemen in de periode ná 1980. Als men over de hele vorige eeuw kijkt, dan krijgt men een heel ander verhaal:

    Hierin zijn de Hadley Centre temperaturen vergeleken met Mauna Loa, aangevuld met CO2 data van ijskernen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: